Recensies 'Priemgetallen'

11-04-2011 Lees hier wat de pers schrijft over 'De eenzaamheid van de priemgetallen'.

Uit de Nederlandse pers op De eenzaamheid van de priemgetallen:

Parool kopt 'Toneelversie 'Priemgetallen' is beter dan het boek' en geeft de voorstelling 4 sterren:

(...) Regisseur en bewerker Madeleine Matzer haalde zich een lastige klus op de hals met het boek dat verschillende decennia beslaat en zich afspeelt op een veelheid aan locaties. Een klus die ze met verve heeft geklaard. Met slechts vier acteurs, een paar bankjes en een verkleedkist op de vlakke speelvloer roept Matzer een roerend beeld op van twee dolende zielen, opgesloten en tegelijkertijd verbonden in hun isolement. (...) Dat de acteurs met hun goede zangstemmen (vooral Hellingman is een muzikaal talent) Slikkers muziekscore nu en dan begeleiden met intieme liedjes is een vondst die voor de juiste momenten van verstilling zorgt. Voor wie nog niet is overtuigd: beter dan het boek.

Metro kopt 'IJzersterke priemgetallen in het theater', en geeft de voorstelling 4 sterren:
De vier acteurs zetten het verhaal ijzersterk neer. Met goede monologen word je meegetrokken in het verhaal van Mattia en Alice die elkaar ontmoeten op de middelbare school… De voorstelling is klein en intiem. Marijn Klaver, Laurence Roothooft, Wolter Muller en Lottie Hellingman spelen samen ongeveer twintig verschillende rollen. In het begin ietwat verwarrend, maar niet storend… De acteurs weten precies hoe lang de stiltes moeten duren, welke houding ze moeten aannemen en zijn zowel in monologen als in gesprek met elkaar erg goed. De spanning tussen Mattia en Alice, die tekenend is voor het verhaal, is in het theater goed te voelen… Wel is er muziek toegevoegd aan het verhaal. Muziek die de scènes perfect aanvult.

De Volkskrant geeft 3 sterren: Matzer’s bewerking is simpel en treffend… In razende vaart komen de cruciale scènes voorbij… De voorstelling blijft boeien door het onverschrokken acteren van Roothooft en Klaver, en dan vooral door die eerste. De Vlaamse actrice geeft Alice een beweeglijke mimiek en mijmerende oogopslag. Het onzekere pubermeisje in het begin is dezelfde persoon als het verlaten wrak van een vrouw aan het slot. Die transformatie doet ze goed. Giordano’s tragische liefdesgeschiedenis wordt getrouw en nogal gehaast weergegeven. Gelukkig laat Matzer haar cast nu en dan ter onderbreking een lieflijk lied zingen over de eenzaamheid of de liefde. Of allebei.

Cultureel Persbureau / Haarlems Dagblad kopt 'Hartverscheurend en beeldschoon is het debuut van Laurence Roothooft in een geslaagde bewerking van Giordano’s bestseller':
De hoofdrollen van Mattia en Alice worden gespeeld door de jonge acteurs Marijn Klaver en Laurence Roothooft, de routiniers Wolter Muller en Lottie Hellingman spelen alle andere rollen. Moeiteloos schakelt vooral de laatste over van de verdrietige moeder van Mattia naar de hartverwarmende Soledad, de werkster bij Alice thuis of naar Viola, de sexy en uitdagende jeugdvriendin van Alice… Heel mooi laten Mattia en Alice de breekbaarheid van de twee personages zien; aan hun lichaamstaal zie en voel je dat wat niet uitgesproken wordt; heel even houden ze af en toe elkaars hand vast en dan hou je de adem in… Het is geen gemakkelijk verhaal, toch is het geen zware voorstelling geworden, door de lichte toon (er is zelfs ruimte voor grapjes), de snelle overgangen, de goed gekozen muziekfragmenten en de simpele vorm. Knap hoe Matzer oplossingen heeft gevonden voor een complexe vertelling die tientallen jaren en evenveel locaties telt. Er wordt uitstekend gespeeld door het hele team, waarbij misschien nog het allermeest het debuut van de getalenteerde Laurence Roothooft opvalt. Hartverscheurend en beeldschoon.

NRC Handelsblad is minder lovend en geeft 2 sterren: Priemgetallen op toneel brengt lyriek en wiskunde niet samen… De regie kiest voor een vertellende speelstijl, en ontduikt daardoor het drama.

De Telegraaf geeft 3,5 sterren en kopt ‘Onvermogen vloeiend verwoord. Taal fonkelt in De eenzaamheid van de priemgetallen’:
De onbeholpen manier waarop de twee communiceren, met elkaar en met anderen, draagt in het boek bij aan hun isolement. Nu ze zich op het toneel moeiteloos uitdrukken in Giordano’s beeldende taal, lijkt die barrière verdwenen. Voordeel is wel dat de woorden van de schrijver in deze opzet alle ruimte krijgen om te fonkelen, ook doordat de acteurs ze met hun spel weten op te poetsen. Acteurs Lottie Hellingman en Wolter Muller cirkelen om Alice en Mattia heen, in steeds wisselende en soms wat dik aangezette rollen, een geslaagd komisch element uit Matzers eigen koker. Ze spelen ouders, schoolvrienden of andere bekenden, in scènes die vrijwel naadloos op elkaar aansluiten. De belangrijkste gebeurtenissen uit het boek worden zo allemaal even aangestipt, maar zelden tot hun tragische essentie uitgediept. Als tegenwicht zorgen enkele sfeervolle, klein gehouden liedjes voor mooie momenten van verstilling.

Brabants Dagblad kopt ‘Lotgenoten slechts verbonden door eenzaamheid’:
De peilloze diepte van hun opgelopen jeugdtrauma’s is wat hen bindt en wat hen scheidt,maar het volle gewicht daarvan wordt slechts zelden voelbaar…Vooral Hellingman trekt trefzeker haar hele register open en zorgt als de dansende kauwgomkauwende Fiola voor het meest vermakelijke uitstapje. Met haar kraakheldere stem zet ze regelmatig een van de sfeervolle liedjes van Helge Slikker in, waarmee ze de rest van de scherpe randjes van de voorstelling vijlt.

Weekblad Elsevier kopt: 'Mooie Kneusjes. Ook op het toneel is De eenzaamheid van de priemgetallen het aanzien meer dan waard'.

(...) In het boek is er voor de karakterontwikkeling natuurlijk meer tijd dan op het podium, waar alles in anderhalf uur moet worden samengebald. Het is de verdienste van Madeleine Matzer, die tekent voor bewerking en regie, dat ze de psychologische reikwijdte van de roman heeft behouden. Ze heeft het stuk ingedeeld in compace scènes, waarbij handeling en bespiegeling behendig in elkaar zijn geschoven. Zo onstaat een vloeiend, organisch geheel, versterkt door het sfeervolle muzikale decor. Het spel van de vier acteurs is uitmuntend. Laurence Roothooft en Marijn Klaver zijn aandoenlijk en tragisch als de om elkaar heen draaiende Alice en Mattia. Maar Wolter Muller en met name Lottie Hellingman zetten de kroon op deze toneelavond met een reeks schitterende dubbelrollen'.

Limburgs Dagblad kopt: 'Een broze schoonheid'.

(...) 'Zij heeft de roman van meer dan driehonderd bladzijden niet alleen weten om te zetten in een helder toneelscript maar er, samen met de spelers, ook nog eens een uitgeblanceerde voorstelling van gemaakt. Een voorstelling die kwetsbaarheid paart aan soberheid en de kleine details een grote zeggingskracht geeft. (...) Zachte gitaarmuziek onderstreept cruciale momenten en breekbare samenzang draagt de kwetsbaarheid van de personages van het podium naar de zaal. (...) Naast het onderhoudende tempo en de vloeiende overgangen tussen de scènes nemen de spelers alle tijd en worden gespannen stiltes geladen momenten vol zeggingskracht. Marijn Klaver is een geloofwaardige Mattia en Laurence Roothooft een uiterst boeiende en ontroerende Alice. De twee acteurs die de vele overige personages voor hun rekening nemen, Lottie Hellingman en Wolter Muller, doen dat met verve, maar meer dan typeringen hoeven ze er niet van te maken'.

Eindhovens Dagblad kopt: 'Aangrijpende toneelversie van 'Priemgetallen'.

(...) 'De gebeurtenissen uit het boek worden getrouw verteld en uitgebeeld, met aandacht voor subtiliteit. Zo is Laurence Roothooft een aangrijpende Alice, wier mankheid haar steeds herinnert aan het skiongeluk uit haar jeugd – waar haar dwingende vader medeschuldig aan was. En de in zichzelf gekeerde Mattia, die tot zijn eigen verbazing een wiskundig genie blijkt, kan nooit loskomen van de verdwijning van zijn zwakbegaafde tweelingzusje, door zijn toedoen, lang geleden. Bij acteur Marijn Klaver zie ik perfect de onhandige wereldvreemdheid die wel vaker aan getalenteerde bèta's kleeft.

De twee andere acteurs (Lottie Hellingman, Wolter Muller) spelen de rollen van de bijfiguren die het verhaal dragen en sturen: de beide vaders, de moeders, de Colombiaanse huishoudster, de vrienden en niet te vergeten de vileine vriendinnen. Elke persoon wordt trefzeker geschetst en dat is ook genoeg. Want het draait natuurlijk om de twee 'priemgetallen' Alice en Mattia – dicht bij elkaar maar altijd gescheiden. Als regisseur neemt Matzer haar tijd, met regelmatig een passende song ertussendoor, sereen gezongen door de acteurs. Het drama greep me aan door zijn eerlijke eenvoud, die sentimentaliteit op afstand houdt. Zo moet het, en niet anders'. (...)

CultuurBewust.nl kopt: 'De eenzaamheid van de priemgetallen blijft ook in het theater boeiend'.

(...) 'Waar bij de verfilming van de roman de technologie een moderne teint aan het verhaal geeft, doet dit theaterstuk juist een stapje terug. Het verhaal wordt op een traditionele manier op de planken gezet: met slechts vier spelers, een eenvoudig podium en weinig technologisch geknutsel. Deze eenvoud maakt dat de eenzaamheid goed overkomt, door de eenvoud straalt het podium namelijk rust en verlatenheid uit. Met deze ‘theatervertaling’ laat Matzer zien dat het verhaal ook nog in de theaterzalen boeiend blijft'.