Matzer

De eenzaamheid van de priemgetallen (2011)

De eenzaamheid van de priemgetallen (2011)

De toneelbewerking van de succesvolle debuutroman van de Italiaanse schrijver Paolo Giordano.

Matzer

De eenzaamheid van de priemgetallen (2011)

De eenzaamheid van de priemgetallen (2011)

De toneelbewerking van de succesvolle debuutroman van de Italiaanse schrijver Paolo Giordano.

Matzer

De eenzaamheid van de priemgetallen (2011)

De eenzaamheid van de priemgetallen (2011)

De toneelbewerking van de succesvolle debuutroman van de Italiaanse schrijver Paolo Giordano.

De eenzaamheid van de priemgetallen (2011)

De eenzaamheid van de priemgetallen vertelt in tedere taal het verhaal van Alice en Mattia. Zoals tweelingpriemgetallen horen ze bij elkaar, maar littekens uit het verleden staan echt contact in de weg. Een voorstelling over haartjes die recht overeind gaan staan als je elkaar aanraakt…bijna.

‘Alle anderen zien als eersten wat Mattia en Alice pas jaren later zullen begrijpen. Ze glimlachen niet en kijken ieder een andere kant op. Maar het is alsof hun lichamen, door de armen en vingers die elkaar raken, voortdurend in elkaar overvloeien. Er is een gedeelte ruimte tussen hen waarvan de grenzen niet duidelijk zijn afgebakend, waarin niks schijnt te ontbreken en de lucht roerloos lijk, onverstoorbaar.’

 

De eenzaamheid van de priemgetallen was een coproductie met Bos Theaterproducties.

De voorstelling werd genomineerd voor de Toneel Publieksprijs 2012.

Naar de roman van: Paolo Giordano
Bewerking en regie: Madeleine Matzer
Spel: Lottie Hellingman, Marijn Klaver, Wolter Muller, Laurence Roothooft
Dramaturgie tekst: Cecile Brommer
Dramaturgie voorstelling: Steven Peters
Decorontwerp: Sanne Danz
Kostuumontwerp: Ilse Vermeulen

Lichtontwerp: Mathijs van Meeuwen
Video-ontwerp: Ruut van der Beele
Virtual design: Job Jutten
Muziek: Helge Slikker
Regie-assistentie: Wies van der Zee
Techniek: Frans Baudoin, Tjerk Ensermo

Parool (****)
“Toneelversie ‘Priemgetallen’ is beter dan het boek
(…) Regisseur en bewerker Madeleine Matzer haalde zich een lastige klus op de hals met het boek dat verschillende decennia beslaat en zich afspeelt op een veelheid aan locaties. Een klus die ze met verve heeft geklaard. (…) Dat de acteurs met hun goede zangstemmen (vooral Hellingman is een muzikaal talent) Slikkers muziekscore nu en dan begeleiden met intieme liedjes is een vondst die voor de juiste momenten van verstilling zorgt. Voor wie nog niet is overtuigd: beter dan het boek.

Metro (****)
“IJzersterke priemgetallen in het theater (…)
De vier acteurs zetten het verhaal ijzersterk neer. Met goede monologen word je meegetrokken in het verhaal van Mattia en Alice die elkaar ontmoeten op de middelbare school… De voorstelling is klein en intiem. Marijn Klaver, Laurence Roothooft, Wolter Muller en Lottie Hellingman spelen samen ongeveer twintig verschillende rollen. (…) De spanning tussen Mattia en Alice, die tekenend is voor het verhaal, is in het theater goed te voelen… Wel is er muziek toegevoegd aan het verhaal. Muziek die de scènes perfect aanvult.

De Volkskrant (***)
“Matzer’s bewerking is simpel en treffend… In razende vaart komen de cruciale scènes voorbij… De voorstelling blijft boeien door het onverschrokken acteren van Roothooft en Klaver, en dan vooral door die eerste. De Vlaamse actrice geeft Alice een beweeglijke mimiek en mijmerende oogopslag. (…) Giordano’s tragische liefdesgeschiedenis wordt getrouw en nogal gehaast weergegeven. Gelukkig laat Matzer haar cast nu en dan ter onderbreking een lieflijk lied zingen over de eenzaamheid of de liefde. Of allebei.

Cultureel Persbureau / Haarlems Dagblad “Hartverscheurend en beeldschoon is het debuut van Laurence Roothooft in een geslaagde bewerking van Giordano’s bestseller (…)
De hoofdrollen van Mattia en Alice worden gespeeld door de jonge acteurs Marijn Klaver en Laurence Roothooft, de routiniers Wolter Muller en Lottie Hellingman spelen alle andere rollen. Moeiteloos schakelt vooral de laatste over van de verdrietige moeder van Mattia naar de hartverwarmende Soledad, de werkster bij Alice thuis of naar Viola, de sexy en uitdagende jeugdvriendin van Alice… Heel mooi laten Mattia en Alice de breekbaarheid van de twee personages zien; aan hun lichaamstaal zie en voel je dat wat niet uitgesproken wordt; heel even houden ze af en toe elkaars hand vast en dan hou je de adem in…  snelle overgangen, goed gekozen muziekfragmenten en een simpele vorm. Knap hoe Matzer oplossingen heeft gevonden voor een complexe vertelling die tientallen jaren en evenveel locaties telt. Er wordt uitstekend gespeeld door het hele team, waarbij misschien nog het allermeest het debuut van de getalenteerde Laurence Roothooft opvalt. Hartverscheurend en beeldschoon.

De Telegraaf (***,5)
“Onvermogen vloeiend verwoord. Taal fonkelt in De eenzaamheid van de priemgetallen (…)
Acteurs Lottie Hellingman en Wolter Muller cirkelen om Alice en Mattia heen, in steeds wisselende en soms wat dik aangezette rollen, een geslaagd komisch element uit Matzers eigen koker. Ze spelen ouders, schoolvrienden of andere bekenden, in scènes die vrijwel naadloos op elkaar aansluiten. De belangrijkste gebeurtenissen uit het boek worden zo allemaal even aangestipt, maar zelden tot hun tragische essentie uitgediept. Als tegenwicht zorgen enkele sfeervolle, klein gehouden liedjes voor mooie momenten van verstilling.

Brabants Dagblad
De peilloze diepte van hun opgelopen jeugdtrauma’s is wat hen bindt en wat hen scheidt,maar het volle gewicht daarvan wordt slechts zelden voelbaar…Vooral Hellingman trekt trefzeker haar hele register open en zorgt als de dansende kauwgomkauwende Fiola voor het meest vermakelijke uitstapje. Met haar kraakheldere stem zet ze regelmatig een van de sfeervolle liedjes van Helge Slikker in, waarmee ze de rest van de scherpe randjes van de voorstelling vijlt.

Datum Tijd Plaats Theater